A A A

Zakład Patofizjologii Narządu Ruchu

Zakład Patofizjologii Narządu Ruchu

Studenci Wydziału Lekarskiego II (Stomatologia) fakultet

„Patofizjologia Narządu Ruchu” Rok III, 1 ECTS

Historia:

-1994-2012 r.:„Patofizjologia Narządu Ruchu” - fakultet – Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, studenci Wydziału Lekarskiego I i II - rok III (Kategoria C)

Seminaria i ćwiczenia kliniczne

-1994-1998, 2004-2012 r.: „Electrophysiology of the spinal cord”, „Motor units, Electromyography and Electroneurography”, „Pathophysiology of Locomotor Organs-namely Clinical Neurophysiology”- Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, studenci anglojęzyczni III DDS, III MD.

Seminaria i ćwiczenia kliniczne (Kategoria C, faculty).

Oceniane w roku 2011/2012 IIIrd year  DDS 86%, IIIrd year MD 85%

Opis przedmiotu:

Fakultet: Patofizjologia Narządu Ruchu-Neurofizjologia kliniczna

 
Wydział Lekarski II – rok studiów: III
Nazwa kierunku Lekarsko-dentystyczny Poziom i forma studiów jednolite magisterskie stacjonarne
Nazwa przedmiotu Patofizjologia Narządu Ruchu-Neurofizjologia kliczna Punkty ECTS 1
Jednostka realizująca Zakład Patofizjologii Narządu Ruchu – Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

Osoba odpowiedzialna

(imię, nazwisko, email,

nr tel. służbowego)

prof. dr hab. n. med. Juliusz Huber

Kierownik Zakłądu Patofizjologii Narządu Ruchu

Rodzaj przedmiotu fakultet

Semestr

Zimowy

Rodzaj zajęć
i liczba godzin

wykłady

---

ćwiczenia

---

seminaria

15

Obszar nauczania Patofizjologia, różnicowa diagnostyka neurofizjologiczna oraz niektóre metody leczenia zachowawczego w dysfunkcjach powiązanych z układem stomatognatycznym
Cel kształcenia Neurofizjologiczna diagnostyka różnicowa w przypadkach zaburzeń czynnościowych okolic głowy i szyi
Treści programowe Wykłady: (nie)

Ćwiczenia:

- poznanie struktury i funkcji jednostki ruchowej mięśni twarzy ze szczególnym uwzględnieniem narządu żucia;

- poznanie metod badań neurofizjologii klinicznej w diagnostyce dysfunkcji nerwów twarzowego i trójdzielnego oraz mięśni okolic głowy, szyi, części proksymalnych i dystalnych kończyny górnej;

- poznanie norm badań neurofizjologicznych w zakresie czynności mięśni i przewodnictwa nerwowego eferentnego i aferentnego (EMG, ENG-fale M, F, odruch H, odruch mrugania, badanie SCV);

- poznanie zasad diagnostyki przewodzenia impulsów we włóknach ruchowych i czuciowych w normie i w patologii;

- poznanie zasad przewodzenia impulsów w szlakach aferentnych i eferentnych rdzenia kręgowego i w ośrodkach nadrdzeniowych w normie i w patologii (badania SEP i MEP);

- poznanie zasad badań transmisji nerwowo-mięśniowej w zespołach miastenicznych lub zespole Lamberta-Eatona;

- poznanie zasad różnicowania zmian aksonalnych i demielinizacyjnych w mono- i polineuropatiach;

- poznanie zasad badania jednostek ruchowych w procesie regeneracji i degeneracji;

- poznanie najbardziej charakterystycznych jednostek chorobowych u pacjentów z dysfunkcją w układzie stomatognatycznym.

Seminaria:

1. Pojęcie jednostki ruchowej – klasyfikacja, metody badań neurofizjologicznych w zaburzeniach narządu żucia, uszkodzeniach nerwu twarzowego i trójdzielnego, cechy neurofizjologiczne jednostki ruchowej, działanie motoneuronów i włókien mięśniowych w stanie patologii i w normie

2. Badanie przewodnictwa obwodowego, ruchowego i czuciowego ze szczególnym uwzględnieniem zasad diagnostyki nerwów trójdzielnego i twarzowego

3. Badanie przewodnictwa aferentnego i eferentnego w odcinku szyjnym rdzenia kręgowego oraz na poziomie nadrdzeniowym

4. Metody diagnostyki neurofizjologicznej. Jej zastosowanie w stomatologii i protetyce oraz neurologii i neurorehabilitacji

5. Badanie neurofizjologii klinicznej na tle innych badań diagnostycznych  schorzeń narządu ruchu

• elektromiografia (EMG)

  - globalna, elementarna, polielektromiografia

  - analiza badania EMG, normy zapisu elektromiograficznego

  - czynność spontaniczna rejestrowana z mięśni

  - zmiany neurogenne i miogenne w jednostkach ruchowych i mięśniach

  - analiza komputerowa EMG

• elektroneurografia (ENG)

  - badanie fali M, fali F, fali A

  - badanie odruchu H

• ruchowe potencjały wywołane (MEP) indukowane polem magnetycznym na różnych poziomach,  monitorujące przewodnictwo eferentne

• somatosensoryczne potencjały wywołane (SPW), rejestrowane z różnych poziomów, monitorujace  przewodnictwo aferentne

• metoda badania filamentami von Frey’a oraz krzywych pobudliwości czuciowej (IC-SD) – ocena percepcji czuciowej w obrebie  kończyn górnych i dolnych w warunkach prawidłowych i w patologii

6. Normy, sposoby interpretacji wyników, korelacja z innymi badaniami diagnostyki obrazowej

7. Badanie neurofizjologiczne zaburzeń transmisji nerwowo-mięśniowej

Inne: (nie)
Formy
 i metody dydaktyczne

Seminaria i ćwiczenia ( praca z pacjentem oraz praca w podgrupie pomiędzy jej członkami).

Materiały źródłowe, rzutnik multimedialny, aparatura do diagnostyki neurofizjologicznej.

Forma
i warunki zaliczenia

Do zaliczenia zajęć wymagana jest obecność na seminariach i ćwiczeniach oraz wykazanie się zdobytą wiedzą i umiejętnościami z neurofizjologii klinicznej.

Literatura podstawowa

(nie więcej niż 3 pozycje)

1. Emeryk-Szajewska M., Niewiadomska–Wolska M., (Red.) „Neurofizjologia Kliniczna - Elektromiografia, Elektroneurografia” T1., Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków, 2008.

2. Huber J. - Badania neurofizjologiczne, C4, W: Szczeklik A. Red.: Choroby wewnętrzne, Podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM, Rozdział VII. Choroby reumatyczne, C. Badania diagnostyczne, Tom II, Kraków, Medycyna Praktyczna, 2006. ISBN 83-7430-069-8.

3. Haussmanowa-Petrusewicz I.” Elektromiografia kliniczna”, PZWL, Warszawa, 1986.

Literatura uzupełniająca

1. Kozubski W., Liberski P., (Red.) „ Choroby układu nerwowego”Wydawnictwo PZWL, Warszawa 2004.

2. Szabela D. - „Potencjały wywołane w praktyce lekarskiej” – Łódzkie Tow. Nauk., 1999.

3. Kinalski R., Neurofizjologia dla neurorehabilitacji, Podręcznik dla studentów i absolwentów wydziałów fizjoterapii. Med. Pharm., Wrocław Polska, 2008.

 

Przedmiotowe efekty kształcenia Efekty kształcenia

Odniesienie do kierunkowych efektów kształcenia

EK.(W)1.   Posiada podstawową wiedzę odnośnie anatomii i fizjologii mięśni i układu nerwowego okolic głowy i szyi. Potrafi wymienić składowe jednostki ruchowej oraz  zdefiniować jej czynność.   A.W1., A.W4., B.W8.
EK.(W)2.   Posiada wiedzę dotyczącą etiologii wybranych chorób mięśni i układu nerwowego w układzie stomatognatycznym, potrafi wymienić charakterystyczne objawy towarzyszące patologii powyższych.   E.W1., G.W11.
EK.(W)3.   Posiada wiedzę odnośnie specyfiki badań neurofizjologii klinicznej w normie i patologii z aplikacjami w stomatologii.   C.W16.
EK.(U)1.   Potrafi intepretować wyniki wybranych badań diagnostyki neurofizjologicznej.   E.U1., F.U6.
EK.(U)2.   Potrafi samodzielnie zinterpretować wynik badania oraz dostosować odpowiednią dla danego przypadku metodę leczenia.   F.U25., F.U6.
EK.(KS)1.   Potrafi skutecznie komunikować się z pacjentem.   F.U1.
EK.(KS)2.   Przejawia gotowość do stałego uaktualniania swojej wiedzy.   G.W25.
Metody weryfikacji efektu kształcenia
Nr efektu kształcenia   Formujące   Podsumowujące

EK.(W)1.

EK.(W)2.

EK.(W)3.

EK.(U)1.

EK.(U)2.

EK.(KS)1.

EK.(KS)2.

  Obserwacja pracy studenta w trakcie zajęć i ocena zdolności do samodzielnej pracy. Typ nauczania problemowego. Dyskusja ze studentami.   Zaliczenie końcowe
do góry
« wróć
następny

Informacje publiczne

Cud, który było widać i słychać / 21 2014

Pacjent nie tylko widział obraz zapisu, ale i słyszał, jak mięśnie zaczęły pracować. Bardzo się wzruszył, a my razem z nim - mówi prof. Prof. Juliusz Huber, który uczestniczył w pierwszej udanej próbie rekonstrukcji rdzenia kręgowego.

Czytaj dalej

Misja Szpitala / 14 2014

LECZYMY I UCZYMY W OPARCIU O NAJWYŻSZE STANDARDY

Czytaj dalej